«Барыс Гадуноў» – гэта гісторыя Расіі, тут, вядома, не паспрачаешся. Але я ставіў оперу не пра Расію, а пра ўладу. Вам Барыс, магчыма, здасца Пуціным, французы усе разгледзяць Макрона, амерыканцы – Трампа. Але гэта непрынцыпова. Хочацца верыць, што спектакль атрымаўся універсальным», – Іва ван Хове ў інтэрв’ю «Коммерсантъ».

«Барыс Гадуноў» – руская опера, якая найбольш часта запісваецца, і самая вядомая з рускіх опер на Захадзе. Цудоўныя хоры, эфектныя народныя сцэны і драматычная галоўная партыя для баса нярэдка прыцягваюць увагу буйных еўрапейскіх і амерыканскіх оперных тэатраў. Парыжская опера прадстаўляе «Барыса Гадунова» у арыгінальнай аўтарскай рэдакцыі 1869 года, якую рэдка выконваюць, без «польскага» акта і іншых змяненняў, дададзеных Мусаргскім пазней.

Калі ў 1824 годзе Пушкін упершыню звярнуўся да выявы Барыса Гадунова як галоўнага героя сваёй першай гістарычнай драмы, ён ведаў, з якім калосам мае справу. Знаўца Шэкспіра, Пушкін у вершах пераказаў эпічную гісторыю праўлення гэтага рускага цара (1598-1605). У яго палітычнай трагедыі, дзе амбіцыйны самазванец, які імкнецца заняць пасад, выдае сябе за калісьці забітага Гадуновым царэвіча, прасочваецца нешта ад «Макбэта». Пры адаптацыі гэтай эпічнай паэмы Мусаргскі склаў разважанне на тэму адзіноты ва ўладзе, папулісцкую драму, дзе сапраўдным героем твора з’яўляецца пакутлівы рускі народ.

Іва ван Хове не ў першы раз звяртаецца да маштабных палітычных палотнаў – ён аўтар спектакляў «Рымскія трагедыі» і «Каралі вайны», абодва па п’есах Шэкспіра. «Барыс Гадуноў» стаў дэбютам рэжысёра ў Парыжскай оперы.

Галоўную ролю ў спектаклі выканаў Ільдар Абдразакаў, «адзін з найбольш запатрабаваных маладых басоў на опернай сцэне» (Vanity Fair) і «адзін з самых цікавых расійскіх спевакоў, якія выйшлі на міжнародную сцэну ў апошнія дзесяць гадоў» (Opera News).